داشتم فکر میکردم و خودم رو جای مخاطب های این وبلاگ تصور میکردم، دنبال دلیل قانع کننده برای خواندن این وبلاگ میگشتم.
اصلا برای خواندن وبلاگ دلیلی لازمه؟؟
* چطور میشه واقعا؟؟
دیروز در یک گروهی من و دوستم پریسا در مورد یک موضوع عمومی و علمی چت میکردیم، به تک تک حرف های هم جواب دادیم و همه کلمات رد و بدل شده بینمون رو خونده بودیم. شب دیر وقت نوشته هامونو مرور میکردم به یک چیز جالب برخوردم، وسط حرف های ما "حامد" نوشته بود: سلام و چند دقیقه بعد نوشته بود: خداحافظ. نه من و نه پریسا متوجه کامنت حامد نشده بودیم در حالی که تک تک کامنت های همدیگه رو دیده بودیم، من الان گیج شدم.
+ پست قبل که نوشته بودم و حذف شد بمونه برا بعدا :)
برچسب:
نویسنده: زهرا شریفی