همون حس مبهم قدیم

دلم تنگ شد، دلم برای روزا و شبای بلاگفایی تنگ شد، زمان هایی با پنج شش دنبال کننده که نه با پنج شش تا دوست. پست هایی با عنوان و محتوای: سرم بدجور درد میکنه. یادش بخیر میشد آغاز بحث، پرسیدن چرا؟؟ کجا بودی مگه؟؟ میشد توضیح آمار خط به خط کارهای روزانه امون. گفتن: من برم شام بیام، باشیدا. همه اش یه لبخند خوشگل و بزرگ مینشونه روی لب های کوچیکم. بنظرم یا وبلاگ نویس نشیم یا اگه قبول کردیم که باشیم، راحت بیخیالش نشیم.

میدونستید بعضی عطرها برام یادآور آدماییه که حتی ندیدمشون، شده با حس کردن بوی عطری دلم برا کسی که هیچ وقت ندیدمش تنگ بشه.

سرم درد میکنه، واقعا مزخرف ترین درد دنیا سردرده همین.

وب معدنچی خوندم 100وبلاگ برتر اعلام شدن منم توشون هستم، جالبه نمیدونم معیار انتخاب چی بوده، به هرحال خوبه. :)